Wspomnienie Dzentelmena w bialym kapeluszu...

Gdy kupilismy dom, byl poczatek lata….i wprowadzalismy sie podczas urlopu, ktory w calosci poswiecony byl na "szybki " remont by mozna bylo jakos zamieszkac…
Dom jak juz wiecie wymagal troszke oglady a ogrod , w ktorym szalaly zarosla a wlasciwie to uschniete i popalone letnim sloncem trawy…mial przed nami kilka tajemnic ale jedno czego nie posiadal na pewno to ogrodzenie….
Tak wiec o jakiejkolwiek prywatnosci nie bylo mowy co przyczynilo sie do nawiazania zdecydowanie szybszych relacji z sasiadami…gdyz widzielismy sie kilkarkotnie kazdego dnia…

Przez pierwsze dni pochlonieta remontem, sprzataniem i odkrywaniem ogrodu wsrod zarosli nie widzialam nic… nawet sie nie rozgladalam co dzieje sie dookola nas…
Pewnego poznego popoludnia gdy staralam sie dokopac na kolanach do licznych krzaczkow roz …w pewnym momencie unoszac glowe zauwazylam mezczyzne w kapeluszu, ktory stal tuz za pobliskim drzewem i najwyrazniej mi sie przygladal…
W pierwszej chwili sie przestraszylam i dosc szybkim krokiem wrocilam do domu szukajac meza… Malzonek, ktory akurat siedzial na drabinie w sypialni i konczyl malowac sufit , z usmiechem na ustach powiedzial…no daj spokoj, to tylko nieszkodliwy starzec , ktory stoi tam... juz NIE pierwszy raz…
Ja jednak nieco przestraszona przez niedomkniete do konca okiennice obserwowalam jego postac, ktora po zniknieciu obiektu do obserwacji postanowila najwyrazniej wrocic do siebie…
Wtedy zobaczylam starszego mezczyzne w kapeluszu z laska, ktory bardzo powolnym krokiem zmierzal wzdluz naszego ogrodu graniczacego z boczna droga do swojego domu…
Dwa dni pozniej zostalismy zaproszeni na powitalny " aperitif " aby oficjanie poznac najblizszych sasiadow…
Przyznam,ze w tamtym momencie nie mialam ochoty nigdzie isc, bo przeciez nalezaloby sie porzadnie umyc i troszke o siebie zadbac a ja przez ostatnie kilka dni rylam w ziemi lub pomagalam w malowaniu i doprowadzenie siebie do uzywalnosci marnowalo moj wtedy bezcenny czas… ale poszlismy.

Wchodzac do sasiada , ktory nas zaprosil zobaczylam gromadke ludzi, ktorzy byli zapewne bardzo ciekawi ale i niezmiernie otwarci, usmiechnieci i goscinni jakbysmy sie znali od lat … poznalam 1 mlode malzenstwo z 2 dzieci, rozwiedziona sasiadke, ktora miala cudowne czarne krecone wlosy, sasiadke emerytke, ktora jako osoba calkowicie samotna niebawem miala pojsc mieszkac do « maison de retraite, starsze malzenstwo oraz... samotnego mezczyzne w kapeluszu…ktory bardzo sie ozywil gdy przyszlismy, choc mialam wrazenie,ze jednoczesnie bardzo zawstydzil mimo swoich ponad 80 lat.

Wieczor minal na kosztowaniu roznych zakasek oraz saczeniu alkoholu w najrozniejszej postaci typowej dla tamtejszej kultury.
Pod koniec naszej wizyty gdy zaczelismy sie zegnac choc spotkanie jeszcze trwalo dlugo po polnocy…staruszek w kapeluszu przemowil… zawstydzony zapytal... czy moze sobie ze mna zrobic zdjecie pamiatkowe…bo jestem taka sliczna … a on nigdy takiej blondynki nie widzial…
Nieco zaskoczona, zawstydzona nie mniej niz moj tajemniczy amator zgodzilam sie i sasiad jego starym aparatem zrobil Nam pamiatkowe zdjecie... choc jak sie okazalo nie bylo pewnosci czy sie udalo ...a ja zaproponowalam, ze przy kolejnym sasiedzkim wieczorze na pewno nadrobimy cala sesja…

Mijaly kolejne tygodnie a ja niemal codziennie widzialam mojego starszego Pana, ktory pozdrawial mnie z daleka z nieco smielsza mina choc nadal uroczo zawstydzonego…

Pewnego dnia nadszedl i czas na nowe ogrodzenie…na ktore wyczekiwalam z upragnieniem, gdyz pragnelam choc odrobiny prywatnosci….aby porankiem na boso w pizamie popijac kawe siedzac na parapecie upajajac sie spiewem ptakow i swierszczy…
Kiedy ja cieszylam sie ogrodzeniem ktos inny byl nim na pewno zawiedziony…

Widywalam juz tylko czubek kapelusza ktory po woli przechadzal sie znajoma droga… co jakis czas widzac go z daleka podbiegalam do ogrodzenia aby choc z usmiechem powiedziec:
Bonjour Monsieur, ca va ?
a on promienial i z szrokim usmieczem odpowiadal: Bonjour, ca va , merci…et Vous ?????
i ja z szczerym usmiechem odpowiadalam ze u mnie tez dobrze i tak zyczylismy sobie milego dnia, popoludnia lub wieczoru….

Lato dobiegalo konca a ja pochlonieta nadal domem, pierwszymi nasadzeniami w ogrodzie, praca nawet nie zauwazylam kiedy wielkimi krokami zblizala sie jesien…
...zauwazylam jednak,ze od jakiegos czasu nie widze bialego kapelusza…

Maz powiedzial,ze wlasnie do “mojego” dziadka przyjechal syn…wiec starszy Pan zwyczajnie byl zajety !

 Kilka dni pozniej przyszla sasiadka do meza i poprosila aby wzial jakas duza donice i z nia na chwile poszedl…
ja akurat bylam zajeta w domu, gdy uslyszalam glos meza, ktory wolal mnie z dworu z pytaniem :
….Kotus, czy ty chcesz takiego dziwaka ????
Krzyczac zapytalam jakiego dziwaka ?
odpowiedzial : wasatego, zielonego dziwaka !
Zaintrygowana slowem "zielonego" wybieglam z domu i zobaczylam meza trzymajacego na wpol uschniety krzaczek…

...I wlasnie wtedy dowiedzialam sie,ze tydzien wczesniej dziadek odszedl a to drzewko bylo jedynym jakie posiadal w betonowej donicy przed domem…

Wszystkim wokol bylo szkoda aby calkowicie uschlo …a ja dalam sie juz poznac jako romantyczna ogrodniczka...

Drzewko przygarnelam z wielka nostalgia w sercu…wspomnieniem i chyba tesknota za dzentelmenem w bialym kapeluszu, ktorego juz nie zobacze…

Nie wiem czy zdjecie wyszlo czy nie ale kolejnej okazji moj Pan nie doczekal….potem mialam wyrzuty,ze przeciez moglam pojsc po swoj sprawdzony aparat…ale jak kazdy myslalam,ze to dopiero poczatek naszej dlugiej znajomosci, ktora niestety zakonczyla sie zdecydowanie za szybko….i bardzo tego zaluje…

A wiec moj wasaty dziwak jest, rosnie, choc ostatnio nie mial sie najlepiej ...

Na poczatku jesieni podsypalismy go nawozem bo bardzo zalezy mi na zachowaniu tej niespodziewanej pamiatki...po starszym Panu w bialym kapeluszu... ktorego widze za kazdym razem gdy patrze na mojego wasatego przyjaciela...

Historia podniebnego mostu...

Kiedy szukalismy domu, tak jak juz wspominalam wiele z nich bylo "nie dla mnie " moze i czyste, odnowiona a jednak obce… Jak zapewne pamietacie zakochalam sie w wisteri, ktora wygladala, pieknie, bajecznie i nieziemsko …tak ja wtedy zapamietalam, jej zapach i luna , ktora jej towarzyszyla oczarowaly mnie calkowicie i z reszta tak pozostalo do dnia dzisiejszego…uwielbiam, upajam sie jej kazdym, pojedynczym kwiatkiem i chlone cala soba…

Najpiekniejsza jest w kwietniu, kiedy obsypana ugina sie od ilosci i ciezaru kwiatow…jej zapach usypia mnie kazdej nocy i budzi z pierwszymi promieniami slonca…a potem pojawiaja sie listki i…kolejne kwiaty, nie tak olbrzymie lecz pojedyncze.


... Dom byl bardzo stary, zaniedbany i od dawna opuszczony…
Niegdys najpiekniejsze rozane miejsce w okolicy bylo smutne, puste i schowane pod gruba warstwa wspomnien i traw, ktore porosly niemal wszystko…

Wsrod gaszczu jaki zastalismy ogladajac pierwszy raz dom zauwarzylam 2 duze lecz stare drzewa…
Drzewa na przeciw siebie oddalone okolo 20 m ale ich korony niemal splataly sie na srodku ogrodu… tworzac podniebny most…

Tylko one wyraznie wystawaly z posrod traw i chwastow…reszta wydawala sie nie istniec…
Dom bardzo smutny odstraszal pierwszym spojrzeniem ale …ja czulam sie dziwnie …panaowala tam bezgraniczna cisza, spokoj i juz wtedy wiedzialam,ze tu bedzie mi dobrze…,
Trzeba bylo nie lada wyobrazni ...ale ja w glebi duszy wiedzialam,ze sie nie myle i choc czekal nas ogrom pracy to bylo miejsce w ktorym chcialam rozpoczac kolejny rozdzial swojego zycia.

Gdy wychodzilismy z domu, zapytalam agenta nieruchomosci...czyj on jest, kto tutaj mieszkal…
To byl wielki dom choc bardzo smutny I opuszczony…
Agent poinformowal mnie,ze dom nalezy do malzenstwa, ktore od wielu lat z uwagi na brak rodziny ( tz dzieci mieszkaja daleko pod Paryzem) mieszka w domu starosci. Od razu tylko wyjasnie,ze tutaj to wyglada calkowicie inaczej… dom starosci tz "Maison de retraite" jest we Francji czyms co funkcjonuje bardzo dobrze w ich kulturze.

Sa to domy bardzo zadbane, zazwyczaj z ogrodami, odzielnymi pokojami i opieka na najwyzszym poziomie. Moj syn chodzi do szkoly prywatnej ale tylko dlatego,ze szkoly prywatne z ustawy sa szkolami katolickimi… i co trymestr dzieci odwiedzaja mieszkancow takiego domu ze swoimi wystepami, w kazde Swieta Wielkanocy, Bozego Narodzenia lub podczas korowodu karnalowego...



Kilka razy w roku organizowane sa tam zawody w rozne gry planszowe…
Dzieci od malego nauczone sa przebywania wsrod ludzi starszych i chorych a ludzie w starszym wieku na pewno nie moga narzekac na samotnosc…

A wiec malzenstwo, do ktorych nalezal dom od ok 17 lat mieszkalo w "Maison de retraite" …

Malzenswto, ktore mialo 98 lat on I 96 lat ona… a dom zostal wystawiony na sprzedaz przez dzieci.
Szanse ze oni tam wroca byly zadne bo oboje juz zchorowani potrzebowali stalej opieki a dzieci…no coz nikt chyba nie zamierzal tam zamieszkac a oplaty w formie podatkow byly co roku do uiszczenia…

Wszystkie formalnosci trwaly dosc dlugo, ok 3 m-cy…

Nadszedl w koncu upragniony moment abysmy wszyscy ( tz my, wlasciciele czyli malzenstwo z domu retraite oraz dzieci)… spotkali sie u notariusza.
Bardzo bylam ciekawa jak wygladaja ludzie, ktorzy stworzyli to wszystko, ktorzy cieszyli sie cudowna opinia…i przez czysty przypadek poznalam tez historie ich wyjatkowej i niespotykanej wielkiej milosci…
U notariusza czekalo na nas wiele osob… 4 mezczyzn miedzy 50 a 60 rokiem zycia, kobieta ok 50lat I babciunia…malutka alez jak ciepla osoba, ktorej cieplo i sposob bycia rozjasnialo caly pokoj…
Ale brakowalo dziadka… bylam zdziwiona,ze wszystko sie rozpoczelo bez niego ...gdy po chwili uslyszalam,ze 6 dni wczesniej zmarl…
Babcia siedziala w drugim koncu pokoju bacznie mi sie przygladajac…ale byly to cieple spojrzenia…
Mateusz ukratkiem pytal mnie co chwile dlaczego ona sie na nas caly czas patrzy?,??
Formalnosciom nie bylo konca, wszystko trwalo ok 2 godzin…az w koncu doszlismy do podpisania aktu sprzedazy… Byl to bardzo gruby dokument, na kazdej stronie kazdy z tam obecnych musial zostawic swoj podpis, parawke…ale babcia…na kazdej stronie starannie kaligafowala swoj pelen podpis z imienia i nazwiska…co nie bylo dla niej latwe ale ja z wielka cierpliwoscia i podziwem patrzylam na nia …
Notariusz wreczyl nam klucze i rodzenstwo, ktore sie tam zgromadzilo zapytalo czy mozemy wszyscy wspolnie pojechac do domu…ten ostatni raz…

Gdy przyjechalismy pod dom ( po 3 miesiacach) , Mateusz z wielkimi kluczami w reku pobiegl bramka otworzyc drzwi…
Przed domem zastalismy… 1-dno z drzew ...ktore calkowicie uschlo… i bardzo kontrastowalo z drugim, ktorego bordowe liscie odbijaly popoludniowe promienie.

Byl szampan i tort i bardzo mile opowiesci oraz wspomnienia dzieci, ktore spedzily tam swoje dziecinstwo …
Kobieta (jedyna corka) od poczatku probowala przelamac nasze nieosmielenie swoim cieplem ...a zyczliwoscia skradla nasze serca.

Osmielona zaczelam dopytywac o historie domu, ogrodu, rodzicow…
...W jej oku pojawila sie lza, zwlaszcza gdy zapytalam o 2 drzewa…
Drzewa zostaly posadzone po slubie przez jej rodzicow… I trwaly tak razem do teraz…tworzac podniebny most...
Byly nierozelwalnie ze soba zlaczone przez 70 lat…

Po kilku dniach, nie majac wyjscia maz scial uschniete drzewo, ktore po burzy peklo i przechylilo sie w strone domu.

Z wielkim zalem i bolem zostal po nim jedynie pien… od teraz ulubione miejsce Brutusa.
Sasiedzi zaproponowali,ze wyrwa korzen traktorem ale postanowilismy,ze pien zostanie…mimo iz nie ulatwi to posadzenia tam nowego drzewa…zostaje i …zostal.

Domyslam sie dlaczego drzewo uschlo…wraz z jego wlascicielem i ono zakonczylo swoj zywot na tym swiecie ale nie konczy historii pierwszych wlascicieli i ich milosci…

 Drugie, no coz, od 2 lat systematycznie usycha z jednej strony ale mimo to na wiosne wypuszcza kolejne listki i delikatne cudnej urody rozowe kwiatki… uschnieta polowa zostala wycieta ( dla bezpieczenstwa) a w jej miejsce powstal domek na drzewie, ktory uzupelnia pustke jaka powstala i obecnie jest pewnym “wsparciem” dla tej czesci, ktora pozostala…

Drzewa pewnie nie uratujemy bo wszystko ma swoj czas… ale poki co pielegnujemy i cieszymy sie ze wspolnego towarzystwa…bo kto wie ile jeszcze czasu nam pozostalo…

A babcia…nadal zycje…nieco osamotniona po smierci dziadka podupadla na zdrowiu ale jeszcze jest wsrod nas…krucha jak 2-gie drzewo ale jest i to najwazniejsze !

Mysle,ze nadejdzie czas aby pozegnac zarowno ja jak i drzewo, ktore pewnej wiosny juz nie wypusci nowych listkow…lecz wspomnienia nie usychaja, sa , trwaja i beda trwac a my kiedys, jak juz przyjdzie ten czas ... posadzimy nowe dwa drzewa aby wspoltworzyly kolejna historie...

Zapach wspomnien ....

W tym samym czasie, kiedy odkrylam wielkie drzewo figi za domem, moja uwage przykul jeszcze jeden szczegol, cos wystawalo zza haudy drzewa…

Zaciekwaiona zielonymi listkami zawolalam meza ale ,ze on akurat “odnawial” nasz salon wiec nie bardzo mial checi, czas iI sile zeby sie ze mna wdawac w dyskusje, bo wiedzial,ze jak zaczne to nie dam mu spokoju ...a hauda drzewa mala nie byla…

No coz, pomyslalam, krzew nie zajac, nie ucieknie… jak przezyl tyle za tym pocietym drzewem to chyba i jeszcze troche wytrzyma zanim sie do niego dostane…

Niby salon wazny, no w sumie nawet bardzo , wiec nie moglam sie doczekac, kiedy wstawimy kanape i spedzimy mily i “romantyczny” wieczor przy blasku kominka… ale skoro kominka nie mialam przez 30 lat, wiec tesknota za nim nie byla “nie do wytrzymania” tym bardziej,ze pracy zostalo jeszcze na kilka dluuugich dni… a owy krzak byl tuz obok… moze nie w zasiegu reki ale wzroku na pewno…

A wiec co to bylo????

... niby krzew mi nieznany ale jakis taki “ juz widziany” choc caly czas nie wiedzialam coz to moglo byc…

Drzewa moze i bylo duzo ale za to w kawalkach, wiec gdy maz pojechal po kolejne “budowlane “ zakupy postanowilam, ze odrzuce choc troche ...i chociaz zerkne, bo przeciez musialam sprawdzic co to jest…

Hauda okazala sie jednak za duza I tyle co siegnelam reka to …urwalam i …

Nie, nie…wcale jeszcze nie wiedzialam co to jest ale do sasiada tez nie pobieglam... ( ale jedynie dlatego, ze wyjechal) na kilka dni bo w przeciwnym razie juz bym go za reke ciagnela…

Klocki drzewa , ktore sciagnelam , wrzucilam z powrotem, bo juz wyobrazam sobie co by mi maz zrobil gdyby zauwazyl,ze sie za nie sama wzielam… a galazke zabrala do domu by sprawe wyjasnic wieczorkiem gdy nadarzy sie chwila spokoju… bo przyszedl czas kolacji I nawet moja ciekawosc musiala na chwile zostac niezaspokojona.

Kolacja, pomoc w salonie, zabawy z synem .... i tak minal kolejny, upalny dzien w “nowym” domu az noc przyniosla nieco ukojenia emocjom, wrazeniom i zmeczeniu…

Remont remontem ale przyszedl czas odbioru moich mebli do “wiejskiej” kuchni…to zawladnelo mna bez reszty, juz wiedzialam gdzie bedzie stal pierwszy kuchenny bukiet, gdzie ustwie kubeczki i…cala reszte…

Kazdy kto wymienia meble wie,ze nawet gdy wszystko jest dokladnie zaplanowane, wymierzone, rozene rzeczy sie dzieja…co zazwyczaj niesamowicie utrudnia i przedluza okres wyczekiwanej radosci.

Tak czy owak kuchnia w koncu stanela na swoim miejscu a ja juz mialam przygotowany wazon z polnymi kwiatami ( bo w naszym ogrodzie wtedy panowaly jeszcze nieokielznane zarosla) i gotowa bylam aby ugotowac pyszna” romantyczna” kolacje … pierwszy ( w nomalnych warunkach) przygotowany posilek…

Mateusz tego wieczoru zle sie czul, bolal go brzuch i juz wiedzialam,ze ten wieczor musze spedzic moze nie tak romantycznie jak planowalam ale za to z jeszcze wieksza dawka milosci i najglebszych uczuc do jakich jestem zdolna… a maz, no coz…wzial sie za gotowanie…

Mateusz wypil ziola i zasnal a ja prawie z nim gdy nagle obudzil mnie malzonek... i cudowne zapachy jakie dochodzily z naszej NOWEJ kuchni …

Bylo wino, byly swiece iI pyszna karkowka, ktora uwielbiam…, ktora smakowala jakos tak …znajomo, przypominala mi ukochana Polske…

A wszystko za sprawa przyprawy, ktora wydobyla glebie smaku…przyprawy, ktorej od 2 lat nie uzywalam…

W koncu na koniec pochwalilam meza za cudowna kolacje i troszke z zazdrosci probowalam wypytac, dlaczego ta karkowka jest taka DOBRA , tz nie to, ze lepsza od mojej, tylko INACZEJ dobra…

…a On zdziwiony moim pytaniem, nie bardzo wiedzial o co mi chodzi az po namysle, powiedzial,ze to zapewne zasluga LISCI LAUROWYCH , ktore dodal, bo znalazl na szawce w korytarzu…
...I zapytal mnie, kiedy ja wlasciwie kupilam te liscie i w ktorym sklepie ...i dlaczego je zstawilam bez opakowania na szawce w korytarzu ????

I tak to oto piekny, zielony i wcale nie tak bardzo pachnacy (jako swieze liscie) krzew laurowy rosl sobie za domem na przerciw kuchennego okna a ja go mialam na wyciagniecie dloni… i dodaje go bardzo czesto do naszych potraw…

I kto by pomyslal,ze gdy wyschnie sprawa sie sama wyjasni…czasami uplywajacy czas sam jest w stanie odpowiedziec na nasze pytania…wystarczy jedynie zaczekac…

Rozczarowanie i smak slodkich fig....

Poczatek naszego “ nowego “ francuskiego zycia nie byl latwy jak chyba kazdego, kto decyduje sie rozpoczac nowe zycie z dala od ojczyzny...

Jadac tutaj mialam wielkie plany a w glowie setki mysli i roznych wyobrazen o tym pieknym, tajemniczym i odleglym kraju...

26 grudnia 2007 roku o 14.30 wysiadlam z samolotu na Paryskim lotnisku i pierwszy raz postawilam noge na francuskiej ziemi...

W Polsce pozostawilam wspomnienie wigilijnego stolu i domu skapanego w bialym puchu a tutaj...czekala na mnie zamglona i zaplakana Francja, ktora nie powitala Nas tak jak sobie to wymarzylam...wrecz przeciwnie, moj nastroj i nastawienie zmienily sie diametralnie, w sercu pojawil sie strach i smutek , ktory doskonale odzwierciedlal aure jaka nas powitala na obcej ziemi.

Czesto zastanawialam sie jak nierozsadnym trzeba byc czlowiekiem aby zostawic wszystko ( dom, dobra prace) , spakowac 3 walizki do samolotu i ruszyc przed siebie...by rodzina byla rodzina... gdyz maz otrzymal dobra propozycje pracy i szanse na rozwoj swoich pasji i zainteresowan.

Wiedzialam, ze nie bedzie latwo, ale ze az tak trudno tez nie...
 Gdy Maz pracowal ... ja przez pierwszy rok w domu z 4-letnim synkiem umieralam z tesknoty za rodzina i krajem...
Aby nie oszalec do konca, zdecydowalismy, ze skoro planujemy tu zostac to nie ma na co czekac i trzeba poszukac cos dla nas, miejsce, gdzie stworzymy cos wlasnego, namiastke wlasnych tesknot, wspomnien , marzen i tak rozpoczelismy poszukiwania domu....
Jak juz wspominalam w drugim poscie, nie bylo to latwe...domy wogole mi sie nie podobaly, kazdy kolejny dopingowal mnie aby wracac do Polski, jedynie maz wiedzac jak moze to odmienic moje samopoczucie nie tracil wiary i umawial nas na kolejne spotkania z agentami nieruchomosci...

I nadszedl kwietniowy dzien gdy ujrzalam kwitnaca wisterie, ktora mimo jak sie okazalo wielu lat osamotnienia miala niesamowita wole zycia i przezyla... a tym samym zapoczatkowala nasze "nowe " zycie...

W zastanym ogrodzie odkrylam wiele starych , zdziczalych i chorych krzewow roz, ktore tonely w metrowej trawie i chwastach...
Ja , osoba, ktora roze podziwialam jedynie na zdjeciach nie mialam pojecia co z nimy robic, jak je ratowac...
Po kilku dniach poprosilam “naszego przyjaciela domu”, tutejszego znawce i milosnika ogrdow aby zerknal na to co zostalo i poratowal swoja wiedza i dobra rada.

Ku mojej rozpaczy stwierdzil,ze juz nic z nich nie bedzie, ze wszystkie sa za stare i zbyt chore by im pomoc, wiec maz z wielkim bolem serca zabral sie do "sprzatania" ogrodu z wszelkich krzakow, chaszczy i rozanych rabat po ktorych mialy pozostac jedynie wspomnienia...
Po morderczej pracy "pieleniu" ogrodu widzac moj smutek i rozpacz,ze nie udalo sie nic odzyskac, nic uratowac ..przyniosl mi 2 krzonki, bo krzaczki to za duzo powiedziane...
Postanowilismy,ze dosypiemy co trzeba na wzmocnienie i posadzimy, ze sprobujemy a moze sie uda i ...voila...oto ona, pierwsza z odratowanych dam...

Gdy juz wydawalo sie, ze po ponad 10 latach bez opieki poprzednich wlascicieli ogrod a raczej jego wspomnienie moze przetrwac jedynie dzieki 2 krzaczkom roz …przy scianie muru dostrzeglismy cos o pieknych , grubych i blyszczacych lisciach…cos co kwitlo na piekny czerwo-rozowy kolor i wygladalo jak woskowe roze….

Nawet Ja z moim “super “ doswiadczeniem ogrodniczym wiedzialam,ze to nie byla roza a wiec co… ?????

Jedno bylo pewne, ze tak piekny krzew, do tego o takich kwiatach nie moze pozostac z tylu za domem zarosniety trawa…a wiec “ przeprowadzka” na nowe, honorowe miejsce…a miejsca bylo duzo, gdyz po usunieciu krzakow, chwastow i starych roz pustka jaka zapanowala przed domem az porazala…
Napomkne jedynie,ze mimo niewielkich rozmaiarow nie byl to krzaczek z ktorym nam latwo poszlo ... w pewnym momencie zwatpilam czy on ma jakikolwiek zamiar nam pomoc i zajac miejsce na srodku nowej rabaty skapanej w sloncu... czy raczej woli pozostac w ukryciu i w samotnosci napawac sie swoja uroda….

Ale poszlo i na koniec dnia z okien domu moglam podziwiac jego niezwykla urode…
Jednakze nie dawalo mi spokoju co to jest!

Coz z tego,ze widze te wyjatkowe kwiaty “ na zywo “ jak nawet nie wiedzialam od czego zaczac poszukiwania w internecine…co wpisac …piekny jak roza ale nie roza…??? no wlasnie…wiec nastepnego dnia wybralam sie do naszego zaprzyjaznionego goru od ogrodow i odciagnelam go niemal od sniadania... bo przeciez on byl jedyna osoba, ktora mogla rozwiac moja juz i tak wytezona do granic wytrzymalosci ciekawosc…
Sasiad jak to sasiad, wszedl spojrzal okiem i ze stoickim spokojem powiedzial…
ach, to…hmmmm to przeciez Camelia ! ... a co wy u siebie takiej w ogrodach nie macie ? zapytal zdziwiony !
a ja... ze nie wiem, ze chyba nie…

On chyba nie wiedzial jaki panuje u nas klimat wiec nie ma sie co dziwic,ze ja takiego cudenka w ogradach dotad nie widywalam.
Suma sumarum, Camelia zadowolona z przeprowadzki chyba nie byla bo w ciagu tygodnia zgubila setki kwiatow i pieknych pakow oraz prawie wszystkie liscie…

I zapanowal smutek…. Dlugo nie moglam jej przekonac , ze wlasnie tutaj jest jej miejsce…ale po roku, tz tej wiosny wypuscila nowe listki I zakwitla kilkoma cudnymi kwiatami…wiec mysle,ze chyba jakos sie dogadamy!

W momencie gdy maz "czyscil" ogrod ja musialam zatwierdzic wyciecie kazdego chwasta i krzaka, bo moze moglby nie zauwazyc jakis skarbow jakie mogly kryc zastane " zarosla"...
Na poczatku od razu zauwazylam jeden krzew ... wlasciwie moze i nie krzew a raczej drzewko... dziwne drzewko i w dodatku klujace...czyli nie bardzo zyczliwe...ale to mi nie przeszkadzalo! Najpierw trzeba bylo sprawdzic co to jest???????
Jak sie zapewne domyslacie znowu “zaprosilam” naszego znawce, ktory gdy mnie widzial chyba juz 5 raz w ciagu 2 dni ...mialam wrazenie ze pozamyka na spusty wszystki okiennice i wystawi kartke...ze wyjechal na dlugi urlop..., oczywiscie On nic takiego nie zrobil bo to cudowny czlowiek, ktory od 2 lat jest u nas niemal codziennie i przynosi mi na kolacje swojskie jajeczka od wyjatkowo szczesliwych kokoszek, ktorym poswieca wiekszosc wolnego czasu...
Kolejna wizyta, kolejna analiza i okazalo sie,ze znowu mialam prawo nie wiedziec co przetrwalo w naszym nowym- starym ogrodzie....okazalo sie ze przed domem mamy...granat ...granat w calej okazalosci !!!!!!

Strat bylo niewyobrazalnie wiele ( rozana rabata ) ale wiedzialam,ze nie zaczynam od zera, ze cos jest, cos wykazalo sie niezwykla sila i wiara zycia wiec teraz po woli kolej na mnie ...
Zawsze marzylam aby po sobie "cos" zostawic, wiem,ze mieszkalo tutaj malzenstwo , ktore zmarlo w wieku 96 lat, tak, tak, 96 lat i do konca bardzo dbali o ogrod...
Postanowilam,ze zrobie wszytko aby uratowac co sie da z ich pracy, ich milosci do tej ziemi , aby to miejsce nigdy o nich nie zapmnialo... i dlatego walczylam o kazdy kwiatek, ktory samoistnie zakwital, bylinka, ktora w gaszczu chwastow wypuszczala choc 1 listek....
Duze tego nie ma ale odratowalam i rozsadzilam piekna kepe wysokich, rozowych anemonow, tysiace szafirkow, jakie wykopywalismy z traw, piekne irysy, ktore po rozsadzeniu niestety nie zakwitly tej wiosny ( mysle,ze przesadzilam je w zlym momencie) .
Za domem z drugiej strony, rowniez mamy teren, nie duzy ale jednak ....i wielkie drzewo z ogromnymi lisciami jak wachlarze... i oczywiscie co moglam zrobic..hm? oczywiscie “ zaprosilam” sasiada a on z usmiechem kazal mi czekac do sierpnia a wtedy sama sie przekonam...
A wiec czekalam, czekalam i sie doczekalam...nigdy w zyciu nie jadlam nic smaczniejszego niz te " figi" ktore uwielbiamy nad zycie.

Zapach, ktory mnie uwiodl...

To byl kwietniowy wieczor ...gdy mimo swojej niecheci mielismy umowione kolejne "randez-vous" z notariuszem w sprawie ogladniecia kilku potencjanych domow moich marzen...
Po kilku tygodniach ogladania roznych nieruchomosci i coraz wiekszej rozpaczy oraz przekonaniu,ze nic nie znajdziemy wyjscie z domu podczas siapiacych kropli deszczu bylo nie lada wyzwaniem i walka z wlasnymi niecheciami ale wiedzialam,ze nie moge zawiesc synka, ktory za kazdym razem dzielnie "zwiedzal" kolejne domy i doszukiwal sie w nich wszelkich zalet aby tylko sprawic mi radosc. On chyba jeszcze bardziej niz my potrzebowal znow poczuc odrobine stabilizacji a nasz nowy dom mial zlagodzic bol tesknoty za tym co zostawilismy 1,5 roku wczesniej w grudniowy poranek wychodzac z 3 walizkami ...jadac w miejsce, ktore znalismy jedynie ze zdjec, przewodnikow i telewizji...
Tego dnia mielismy do ogladniecia 3 domy... pierwszy z nich byl starym, zaniedbanym domem z drewnanymi okiennicami , ladnym tarasem i ogromnymi na wpol uschnietymi palmami...mimo calej grozy jak soba prezentowal bylo w nim cos co budzilo moje zastanowienie...ale gdy weszlismy na pietro schodami, ktore trzesly sie przy kazdym kroku ujrzelismy wielka dziure w dachu i niemal taka sama w podlodze sypialni do ktorej weszlismy... cena domu nie byla niska mimo potrzeby ogromnego wkladu finansowego na ewentualny remont. Umysl szybko zareagowal i juz bylismy w drodze do kolejnego domu...malego domu z ogrodem i basenem... Synek, gdy uslyszal o basenie pewnie kupilby go w ciemno... Dom byl maly, parterowy w jaskrawych kolorach z zaniedbanym basenem...moze gdyby nie to deszczowe pozne popoludnie wszystko wygladaloby nieco lepiej... Maz widzac moja mine zapewne sie zalamal i jego dotad wszechobecny optymizm zaczal opuszczac i jego...
Udajac sie pod trzeci i ostni na ten dzien dom z listy nie mialam nawet ochoty wysiadac z samochodu...tym bardziej,ze okazalo sie,ze trwaja jakies prace drogowe i musielismy zapakowac nieco dalej . Zniechecona, rokladalm parasol i zapinalam kurtke syna ...zobaczylam jak moi  dwaj Panowie nie zwarzajac na mnie udali sie przed siebie. Zlapalam syna z reke i staralam sie  nie stracic ich z pola widzenia az dotarlam na miejsce... Notariusz zatrzymal sie  i probowal kluczem otworzyc zardzewiala bramke a ja stalam jak zahiopnotyzowana...
Stalam i niemoglam uwierzyc wlasnym oczom...
Nawet nie zauwazylam kiedy przestalo padac...widzialam tylko piekny fiolet kwiatow , ktore lsnily w kroplach deszczu i czulam nieziemski, slodki zapach, zapach jakiego dotad nie znalam. Pnacze, ktore zwisalo na starym ogrodzeniu bylo tym, jakie kilkakrotnie podziwialam na zdjeciach w gazetach...
Maz z synem juz weszli na teren posesji a ja stalam na ulicy i nie moglam uwierzyc w to co widzialy moje oczy... Pierwszy raz od bardzo dawna poczulam pewne cieplo na sercu, na sama mysl,ze ten stary dom, jaki widzialam zza ogrodzenia jest na sprzedaz sprawil,ze uwierzylam w to,ze moze jeszcze odnajde swoje szczescie na tej obcej ziemi...
Zarowno dom jak i ogrod byly bardzo zaniedbane i od lat opuszczone... jednak, to co poczulam w tamtej chwili sprawilo,ze wrocila nadzieja, wiara, ze to jest moje miejsce,ze damy rade, ze kiedy bedzie tu pieknie...
Maz widzac moj blysk w oku az ozyl...nie bardzo wiedzial co bylo tego przyczyna, gdyz tak jak wspomnialam dom, nie byl okazem pieknej posesji i raczej wymagal posiadania nielada wyobrazni aby dostrzec w nim to co najwazniejsze...
Mial w sobie pewna aure, dobre emocje...i przepiekna stara wisterie, ktora zauroczyla mnie od pierwszego spojrzenia i juz wtedy wiedzialam, ze to bedzie to moje nowe miejsce na ziemi...

To wlasnie ten widok zobaczylam tamtego wieczoru...

Stojac za tym plotem poczulam to czego nie spodziewalam sie odkryc...

 a to juz kwitnaca wisteria  z wrzenia 2012 roku...po 2 latach od kiedy zobaczylam ja po raz pierwszy

po prawie 2 latach pod moim ukochanym pnaczem pojawila sie laweczka...moje ulubione i najbardziej pachnace miejsce w ogrodzie...

Na dobry poczatek...

....dzisiaj podjelam wazna decyzje :) ...za namowa przyjaznych duszyczek postanowilam,ze i ja sprobuje stworzyc miejsce, gdzie bede mogla pisac o tym co czuje, co widze, zostawiac slad mienionych chwil, wspomnien...by moc za jakis czas na nowo do nich wrocic...na nowo poczuc zapach rozanego ogrodu, ogrzac sie promieniami jesiennego slonca i rozkoszowac sie smakiem soczystych fig...

...to chyba bedzie sluszna decyzja:)

 

...a przy okazji opowiem ....
....jak wyglada zycie pod francuskim niebem w  starym  ponad 100 letnim kamiennym domu z turkusowymi okiennicami i jak pachna moje roze...roze z zapomnianego ogrodu...